Filmrecensies

Razend interessante en leerrijke documentaire die een vrij volledig beeld schetst van de punkbeweging en haar muzikale uitingsvormen van het prille begin tot de late uitlopers ervan. Zowel de situatie in Groot-Brittanië als de VS wordt belicht. Het beeldmateriaal is uitstekend en de commentaar van onder meer Henry Rollins erg geestig en to the point. Kleine minpunten: te weinig aandacht voor anarchopunk en de sprong die men maakt van de begindagen van hardcore in de jaren 80 naar Nirvana. In die tussentijdse periode zijn er ook interessante bands waar niets over wordt gezegd.

Hobo-vertolkt door Rutger Hauer- is een clochard die aan lager wal is geraakt. Hij zwerft rond in de slums van een stad in een postapocalyptische era en ziet met lede ogen toe hoe de maatschappij verzonken is in complete wetteloosheid. Enkele vilaine kerels zwaaien de scepter over de stad met hun terreur van geweld en intimidatietechnieken. Wanneer op een dag voor hem de maat vol is  neemt hij het recht in eigen handen. Als een wildeman ruimt hij iedereen uit de weg die verantwoordelijk is voor de anarchie. Wat volgt is een orgie van geweld met bloed dat rijkelijk vloeit en afgehakte ledematen.

Hobo with a shotgun is een wansmakelijke parodie met een vette knipoog naar de exploitatiefilms van de jaren zeventig, waar pervers geweld de boventoon voert. Films die tot het grindhousegenre worden gerekend en waar Quentin Tarantino veel van zijn inspiratie heeft opgedaan. Deze regelrechte B-film schiet echter aan zijn doel voorbij. Een groteske en potsierlijke klucht die ik na één uur kijken van miserie heb afgezet.

Protagonist in het verhaal is Stephen Meyers (Ryan Gosling, rijzende ster aan het Hollywoodfirmament), een razend ambitieuze spin doctor achter de campagne van democratisch presidentskandidaat Morris. De strijd tussen de twee democratische troonpretendenten woedt in alle hevigheid en de staat Ohio is de scherprechter in dit hele debat. Wie deze staat binnenhaalt maakt de grootste kans de genonimeerde te worden voor de Democrats.

Stephen is zich van geen kwaad bewust wanneer het brein achter de campagne van de tegenkandidaat hem benadert. Achteraf zal blijken dat dit een vuil spelletje is om hun strategie te destabiliseren. De bal gaat helemaal aan het rollen wanneer hij op een dag een geheim komt te weten dat de positie van Morris kan ondergraven. Zal zijn geweten oprispen en de waarheid aan het licht komen of zal hij politieke munt kunnen slaan uit deze gevoelige informatie?

The Ides of March is een donkere politieke thriller die een realistisch beeld geeft van de machinaties achter de politieke besluitvorming. Een niet al te fraai beeld doemt op van kruiperijen, manipulaties en egotripperij. De film wist me tot mijn eigen verbazing te overtuigen, daar ik wat reserves heb tegenover George Clooney's kwaliteiten als acteur.

Maar het moet gezegd worden, hij geeft op voortreffelijke wijze gestalte aan Morris. Tel daar nog bij de immer frenetieke Paul Giamatti, Philip Seymour Hoffman in zijn kenmerkende slome stijl, Marisa Tomei en revelatie Evan Rachel Wood, die werkelijk schittert op het witte doek en je krijgt een gestileerd politiek drama dat ver boven de middelmaat uitstijgt.

Marissa is een recalcitrant Duits tienermeisje dat opgroeit in een éénoudergezin en lak heeft aan alles. Uit pure verveling en om haar haat te ventileren sluit zich aan bij een groepje neo-nazi's. Het gespuis doodt de tijd met drinkgelagen, rondhangen en buitenlanders molesteren. Op een dag komt ze in aanraking met een illegaal en die ontmoeting zal haar leven drastisch veranderen. Haar pantser van onaantastbaarheid begint serieuze barsten te vertonen en haar dubbelleven eist zijn tol.

De rol van skingirls in de extreem-rechtse groeperingen is onderbelicht en het is de verdienste van deze film dat zij het beeld van mannenbastion weet te doorprikken. Of dit een goede film oplevert? Niet echt. De rol van Marissa wordt met veel naturel gespeeld maar de film oogt erg amateuristisch.Voor goede films over naziskins verwijs ik graag naar This is England of Romper Stomper.

Drie doorsnee Amerikaanse tieners gaan nietsvermoedend op een seksadvertentie in om hun ultieme fantasie te doen uitkomen:een gang bang. Wat zij niet weten is dat het een lokmiddel is van een christelijke sekte die  seksueel promiscu gedrag op een wel heel radicale wijze wil aanpakken.

In hun goed verscholen kerkje komt de ware toedracht aan het licht. Met satanische donderpreken hitst predikant Abin Cooper zijn discipelen op om homoseksuelen en andere 'zondaars' te molesteren. De onfortuinlijke Travis, Jarod en Billy Ray staat hetzelfde lot te wachten totdat de politie hen toevallig op het spoor komt. De sekteleden zijn bereid hun leven op te offeren en een furieus vuurgevecht breekt uit.

De beginscènes grijpen je meteen naar de keel en je maakt onmiddellijk kennis met het sinistere universum van deze religieuze fanatici.Het verhaal heeft niet zoveel om het lijf en de plot is nogal clichématig, maar toch weet deze film je hier en daar naar de keel te grijpen door enkele huiveringwekkende scènes. Eervolle vermeldingen voor Melissa Leo en 'predikant' Michael Parks als perfecte belichaming van godsdienstig extremisme.

Lev Tolstoj wordt beschouwd als één van de grootste schrijvers aller tijden Met monumentale romans als ' Oorlog en vrede' en 'Anna Karenina'  verwierf hij zijn plaats in de canon van wereldliteratuur. Rond charismatische figuren  ontstaat vaak mythevorming.

Deze film laat echter een opvallend menselijk gelaat van de grootmeester zien. Het turbulent liefdesleven met zijn vrouw die in alles zijn tegenpool was vormt samen met zijn weifelende houding tegenover zijn eigen idealen de hoofdthema van de film.

Tolstoj's twijfel werd gevoed door het eeuwige dillemma dat zijn leven beheerste: trouw blijven aan zijn idealen of een goede echtgenoot zijn met een vrouw wiens idealen regelrecht indruisten tegen de zijne.

Hij stichtte een heuse beweging met idealen als : leven in eenvoud, pacifisme en solidariteit. Zijn status van halfgod verwierf hij echter eerder door gatlikkers als Chertkov die meer doctrinair in de leer waren dan Tolstoj zelf. Het aureool van heiligheid dat rond zijn figuur werd gecreërd en de huichelarij van bewonderaars nam hij er graag bij.

The last station is een aardig liefdesdrama over een relatie die wel gedoemd was om te mislukken. In het Engels luidt een adagium:' The opposites attract'. Een waarheid als een koe. De tegenstelling tussen de proletarische wereldverbeteraar versus de theatrale drama queen levert soms pittige dialogen op, maar een instantklassieker zou ik de film toch niet durven noemen, daarvoor speelt hij teveel in op het sentiment en te weinig op de rede.

Deze film bevat wel een uitgelezen cast met Christopher Plummer in de rol van Tolstoj, Helen Mirren als hysterische echtgenote, James Mc Avoy als zijn privé-secretaris en Paul Giamattti in een bijrol als Chertkov.

Gerry Boyle, een grofgebekte Ierse flik die er onorthodoxe methoden op nahoudt wordt op een dag in het anders zo rustige Galway geconfronteerd met een meervoudige moord. Het machtige FBI wordt ingeschakeld als blijkt dat een misdaadsyndicaat betrokken is bij een gigantische drugssmokkel. Gerry is maar weinig onder de indruk door zoveel machtsvertoon. Hij slaagt er in om continu de wrevel van zijn oversten en collega's op te wekken, zeker wanneer hij de zwarte FBI-agent die het onderzoek leidt racistisch bejegent. Zal hij op zijn eigengereide manier slagen in zijn missie om de vileine criminelen uit de weg te ruimen?

Laat u verrassen door deze hilarische zwarte komedie met Brendan Gleeson in een glansrol als onconventionele, aan drank en prostituees verslingerde flik. Geniet van de typisch Britse onderkoelde humor in deze film die bol staat van ironie en geestige conversaties, bedekt met een laagje intellectueel vernis.

Interessante docureeks op Acht die een portret schetst van de kleurrijke wijken in de boroughs van New York. De afleveringen over Queens en Brooklyn heb ik achter de kiezen.

Eva Khatchadourian is een schrijfster van reisboeken die sinds de geboorte van haar zoon met een heuse identiteitscrisis te kampen heeft. Het moederschap verloopt niet zo vlot, zeker wanneer ze op haar zoon geen vat krijgt. Zijn bizarre gedrag baart haar zorgen. Kevin is een etterbak met sadistische trekken die het bloed onder de nagels van zijn moeder haalt. De relatie vertroebelt ziendergaande. Hij sluit zich steeds meer op in zijn eigen universum.

Met een tweede zwangerschap hoopt ze haar trieste bestaan wat op te vrolijken. Haar vrees dat Kevin een regelrechte sociopaat is wordt steeds meer bewaarheid. Hij blijkt het niet alleen gemunt te hebben op zijn moeder, zijn zus wordt ook slachtoffer van zijn pesterijen.  Deze tikkende tijdbom staat op ontploffen.

Tilda Swinton's vertolking is doorleefd en de rol is op haar schriele en bleke lijf geschreven. Ezra Miller's belichaming van Kevin is beangstigend realistisch. De prangende vraag of Kevin's gedrag alleen aan zijn karakter of ook aan de relatie met zijn moeder te wijten is blijft onbeantwoord en daarin schuilt juist de kracht van de film.

Regisseuse Lynne Maray toont alleen maar en neemt ons mee op een akelige en ijzingwekkende trip die stilistisch heel erg doet denken aan Rosemary's Baby van Roman Polanski en thematisch nauw aansluit bij een film als Elephant van Gus van Sant. Anyway, zet je schrap voor één van de meest beklemmende psychologische thrillers van de laatste jaren!

Door een speling van het lot komen twee broers oog in oog met elkaar te staan nadat ze elkaar jarenlang niet gezien hadden. Tommy, een op drift geraakt ex-marinier, is het spoor al enige tijd bijster. Op een dag staat hij voor de deur van zijn vader met wie hij destijds gebroken heeft door diens alcoholmisbruik. Hij wil samen met zijn hem als trainer zijn leven terug op de rails krijgen door een oude passie nieuw leven in te blazen:gevechtssport. In de VS is er namelijk grof geld te verdienen met MMA:mixed martial arts.

Zijn broer Brendan, een familieman die er al drie baantjes op nahoudt, komt in een financieel lastig parket te zitten wanneer blijkt dat hij de lening van zijn huis niet meer kan betalen. De lucratieve business van het MMA-circuit ziet hij als een gedroomde kans om zich uit de schulden te werken. 

Warrior is een film die maar langzaam op gang komt. Het eerste uur heb je het gevoel naar een conventionele boksfilm te kijken. Een glad en oppervlakkig typisch Amerikaans vehikel met de gebruikelijke ingrediënten. De underdoug en de aan lager wal geraakte vechtmachine die er in slagen hun leven opnieuw glans geven. The American dream op zijn puurst: waar een wil is een weg.

Maar dan ontbindt de regisseur zijn duivels en krijgt de film een donker timbre. De psychologische spanning wordt ten top gedreven en de duizelingwekkende intensiteit van de hondsbrutale gevechten brengen je in een trance. Warrior lijkt ook een moderne en losse adaptatie van het bijbelse verhaal van Kaïn en Abel, broers die allebei totterdood dingen om de aandacht van hun vader.

De vertolkingen van Joel Edgerton als Brendan en Tom Hardy als Tommy zijn uitstekend en tevens is er een eervolle vermelding voor Nick Nolte, een door wroeging geplaagde alcoholistische vader. Het einde verklap ik niet, maar zal je niet onberoerd laten!

BBC heeft een patent op uitstekende natuurprogramma's op televisie en deze vierdelige reeks over de geschiedenis van de vogelbescherming in Groot-Britannië vormt daar geen uitzondering op. De Britten hebben een pioniersrol gespeeld in de natuurbescherming en houden die traditie in ere door zulke prachtige programma's. Vandaag de aflevering over watervogels bekeken. Ik kijk al reikhalzend uit naar de lente wanneer Springwatch wordt uitgezonden. Ondertussen drie afleveringen gezien van dit magistrale programma:Waterbirds, Seabirds en Birds on the countryside.

In de jaren tachtig bereikte deze politieserie terecht een ware cultstatus. Elke dertiger of veertiger herinnert zich nog wel de personages Sonny Crockett en Ricardo Tubbs, iconische figuren die symbool stonden voor deze era. Een paar in stijlvolle maatpakken gestoken yuppies die met snelle achtervolgingen in blitse wagens in de straten van Miami de drugstraffikanten het leven zuur maakten. Neem daarbij de atmosferische muziek van Jan Hammer en de donkere en dreigende sfeer in een vervaarlijk ogende stad als Miami en het plaatje klopte compleet.

Het contrast was groot tussen de flamboyante en heetgebakerde Crockett, overigens een notoir rokenjager, die zijn leven waagde als drugrunner ,met de wat meer bezadigde en plichtsbewuste Tubbs. De mysterieuze Martin Castillo, op sublieme wijze vertolkt door Edward James Olmos, gaf het geheel nog wat extra cachet.

De verwachtingen waren dus hooggespannen voor deze gelijknamige film uit 2006. Des te groter was de ontgoocheling. Regisseur Michael Mann, die de tv-reeks producete , weet nergens te overtuigen. Misschien had hij van het origineel moeten afblijven, want het resulaat van deze verfilming is een groteske en potsierlijke klucht. Het origineel komt helemaal niet uit de verf. Met deze vertolking lijkt Colin Farrell wel een parodie op het oorspronkelijk personage. Met zijn geblondeerde manen komt hij zo weggelopen uit de film New Kids Turbo, een Nederlandse flutfilm over een stel marginale randdebielen. De andere acteurs kunnen de film ook niet dragen. Mijn eindoordeel is hard: een totaal overbodige film.

Cataleya, een tienermeisje die voor haar ogen ziet hoe haar vader en moeder worden afgeslacht in opdracht van een drugsbaron van een Colombiaans drugskartel uit Bogota, ontsnapt op het nippertje aan de dood. Ze vlucht naar haar oom die haar opleidt tot een koelbloedige huurmoordenares. Zelf heeft ze maar één missie voor ogen: wraak nemen op de voormalige werkgever van haar vader.

Colombiana neemt je mee op een rollercoaster van knallende actiescènes vol spectaculair geweld. Zoë Saldana is in uitstekende doen als protagoniste. Verwacht van deze film geen diepgaand verhaal, verrassende plotwendingen of interessante conversaties, maar wel een heerlijke portie brutaal geweld in een blitse en stomende actiethriller.

Arjan Van Diemen is een getraumatiseerde veteraan uit de Boerenoorlog in Zuid-Afrika wiens vrouw en kinderen door de Britten werden vermoord. Op zoek naar een nieuw doel in zijn leven zoekt hij zijn heil in Nieuw-Zeeland. Hij is een crack op het gebied van spoorzoeken. Die kennis kan goed van pas komen wanneer hij op een dag wordt ingehuurd om een matroos met Maoriroots op te sporen die een moord heeft begaan op een Brits soldaat na een robbertje vechten.

Samen met een groepje soldaten en een andere spoorzoeker vertrekt hij op missie om de dader te vatten. Als opgejaagd wild zitten ze hem op de hielen. Hij komt hem op het spoor en is vastberaden hem uit te leveren aan de Britten. Maar wanneer de waarheid over zijn onschuld aan het licht ontstaat er een vriendschapsband tussen beiden. Er ontspinnen zich vele gesprekken over het gemeenschappelijk lot dat hen verbindt:hun beider familie is uitgemoord door de Britten. Samen bedenken ze een plan om hem levend weg te krijgen.

De film heeft twee klasse-acteurs in zijn rangen. Ray Winstone in een coole vertolking als bounty hunter Arjan en Temuera Morrisson(die we nog kennen als de onvergetelijke Jack the Muzz uit Once were Warriors) als de onfortuinlijke matroos. Het majestueuze landschap doet je soms wegdromen. Toch wist deze film uit 2011 niet echt te overtuigen. Het is een bij wijlen pseudo-diepzinnige parabel over trouw blijven aan je roots en lotsverbondenheid. Hier en daar werkt de relativerende humor van beiden wel op de lachspieren en krijgt het geheel een ironische toets.

De titel is erg toepasselijk voor de inhoud van de film. Thomas Vinterberg duikt onder in de marge van de Deense maatschappij, gezien door de ogen van twee broers uit Kopenhagen, wiens leven beheerst wordt door hun traumatische jeugd. Eén van de openingsshots grijpt je al meteen naar de keel en zet de toon voor het vervolg.

Enerzijds is er Nick, een ex-bajesklant en notoire drankorgel met losse handjes, die innerlijk verteerd wordt door opgekropte woede. Voor hem koester je niet al te veel sympathie. Zijn jongere heroïneverslaafde broer is daarentegen een liefdevolle vader die gaat dealen om de eindjes aan mekaar te knopen in de hoop zijn zoon een beter bestaan te geven. Die droom wordt doorprikt als hij op een dag wordt verraden wordt en achter de tralies belandt. De zonderlinge Ivan, een obese kerel met seksuele perverse neigingen, maakt het rijtje compleet.

Hoeveel miserie kan je in een film stoppen zonder dat het grotesk wordt? Veel zo blijkt. De regisseur omzeilt subtiel een aantal obstakels en nergens heb je het gevoel naar een karikatuur, een sentimentele zedenschets of een moraliserend verhaal te kijken. Submarino bevat geen expliciete boodschap maar toont de menselijke existentie in al zijn naaktheid. Bij het zien van zoveel doffe ellende bekruipt ieder weldenkend mens een onbehaaglijk gevoel en toch zijn er sprankeltjes hoop. Denken we maar aan de warme genegenheid die vader en zoon voor mekaar koesteren. Liefde overwint misschien niet alles, maar verzacht soms de pijn.

De film zindert na en onder kruipt onder je huid. Een staaltje van zeldzame klasse in een filmlandschap dat maar al te vaak  gedicteerd wordt door  winstbejag en de zucht naar roem. Het kan ook anders. Ook een eerherstel voor de regisseur, na een miskleun als Dear Wendy.

De eerste sneeuwwandeling van deze winter is een feit. De verheven natuurpracht van het feeërieke sneeuwlandschap is haast niet te beschrijven. Zoveel moois noopt een mens tot nederigheid. Niets zo heilzaam voor lichaam en geest. De twaalf kilometer in Vechmaal, Broekom en Heks leverden ook  zeldzame ontmoetingen op met twee mannetjes blauwe kiekendief, sierlijk jagend boven de akkers. Verder nog een groepje dartele hazen, enkele buizerds en een torenvalk. De gracieuze verschijning van de kiekendieven bracht me in een haast euforische stemming.

Een groep van hyperprofessionele bankrovers slaagt er steeds weer in om uit de klauwen van de politie te blijven. Wanneer één van hun kompanen uit de gevangenis wordt ontslaan komt die tot hun verrassing met een grote klus op de proppen. Alles lijkt van een leien dakje te lopen bij hun laatste grote opdracht maar dan slaat het noodlot toe. De klus loopt in het honderd en wat zij niet weten is dat de ex-gevangene op wraak zint en onder één hoedje met de Russiche maffia speelt. Bovendien slaagt politie-inspecteur Jack Welles erin om hun snode plannen te ontcijferen. Alles lijkt falliekant af te lopen.

Deze film zuigt je mee in een spiraal van geweld vol heroïsche vuurgevechten en spannende achtervolgingsscènes.Takers is dan ook een visueel vernuftige en donkere misdaadfilm, één van de betere in zijn genre van de laatste jaren die de vergelijking kan doorstaan met toppers als Heat van Michael Mann en meer recent ook nog The Town. Het verhaal is geloofwaardig en er wordt op een hoog niveau geacteerd. Matt Dillon is nog eens in grote doen als onversaagde flik, Idris Elba bewees zijn klasse al in de politiereeks Luther en verder nog een speciale vermelding voor de Amerikaanse rapper CJ Harris, alias T.I. die met een ongelofelijke cool staat te acteren. Een must voor de liefhebbers van hardboiled misdaadfilms! Fans van films als Training Day, True Romance en Shooter zullen in hun nopjes zijn!

Deze namiddag werd ik met mijn eega in CC De Muze getrakteerd op een magisch optreden van Duveltjeskermis, dat je helemaal in de sfeer bracht van de jaren 30, 40 en 50. Eén brok weemoed. Esmeé Bos is een gracieuze verschijning met een fluwelen stem.

Eddie Mora is een would-be schrijver die financieel aan de grond zit en zijn  dagen vult met lusteloos rondhangen. Op een dag loopt hij zijn ex-zwager tegen het lijf, een gebeurtenis die zijn leven drastisch zal veranderen. Die geeft hem een speciaal pilletje dat hem ongekende inspiratie geeft om zijn boek af te werken. Als hij zijn ex-zwager dood aantreft in zijn appartement steelt hij de hele voorraad. Hij lijkt wel herboren en in een mum van tijd is hij een succesvol zakenman met een druk sociaal leven. Er liggen echter kapers op de kust. Zal zijn bedrog ontmaskerd worden?

Limitless is een film met behoorlijk wat drive die je meeneemt op een rollercoaster. Twee uur puur entertainment. Een film zonder al te veel franjes. Niet direct een topfilm, maar een lichtvoetige komedie die je even al je zorgen doet vergeten.

De zeventienjarige Joshua groeit niet op in ideale omstandigheden. Wanneer zijn heroïneverslaafde moeder na een overdosis sterft trekt hij bij zijn grootmoeder in. Die geeft onderdak aan drie ooms die zich allen op het criminele pad hebben begeven. De politie ligt constant op de loer om hen te klissen. Als Barry, een kompaan van Pope, op brutale wijze zonder aanleiding door de politie wordt doodgeschoten slaan de stoppen bij Pope. Hij wil en zal wraak nemen. De politie komt hen echter al gauw op het spoor. Joshua moet kiezen tussen loyauteit aan zijn familie of gerechtigheid laten geschieden.

Deze film is een introspectieve kijk op een criminele familie die helaas niet kan overtuigen. Dit heeft niets te maken met het gebrek aan actiescènes of het verhaal op zich. De film mist gewoon dat ietsje meer wat het kan doen uitstijgen boven de middelmaat. Jammer!

'The Eagle' speelt zich af in het deels door Rome bezette Groot-Brittannië in de 2e eeuw. Legerofficier Marcus Aquila arriveert vanuit Rome om de mysterieuze verdwijning van zijn vader op te lossen. Die verdween als commandant van het Negende Legioen samen met al zijn mannen en hun Romeinse adelaarsmascotte in de woeste Schotse heuvels. Samen met zijn Britse slaaf, trekt Marcus vijandelijk gebied in. Hij is vastbesloten om The Eagle terug te vinden en zo zijn familienaam in ere te herstellen...(bron:website Kinepolis)

The Eagle is een knappe historische thriller vol heroïsche gevechten die zich  afspelen in het woeste en majestueuze landschap van Noord-Engeland en de Schotse Highlands. Met onder Jamie Bell en Chaning Tatum.

Een meisje sluit zich na de moord op haar zus door haar stiefvader op in haar eigen fantasiewereld om te ontsnappen aan de gruwelijke werkelijkheid. Haar stiefvader laat haar onterecht colloqueren in de psychiatrie om zo de schuld in haar schoenen te schuiven. Die psychiatrische instelling blijkt een bordeel te zijn in haar droomwereld. In dit parallelle universum is ze een onversaagde heldin die samen met andere meisjes wil ontsnappen uit het inferno.

Droom en werkelijkheid zijn vervlochten in deze bevreemdende en lang uitgesponnen nachtmerrie. De film is een visueel pareltje en de actiescènes zijn van een duizelingwekkende intensiteit.

Frankie en Fergus zijn twee onafscheidelijke vrienden en avonturiers die hun geluk wagen als huurlingen in de oorlog in Irak. Fergus komt tot inkeer en zegt zijn oude leven vaarwel. Als Frankie in verdachte omstandigheden op de Irish route, de gevaarlijkste weg ter wereld, om het leven komt, wil Fergie de zaak tot op het bot uitspitten. Onfrisse praktijken komen aan het licht en hogere échelons van het militaire establishment zijn betrokken in deze smerige zaak.

Ken Loach, de eminence grise van de Britse cinema, heeft een staat van verdienste om u tegen te zeggen. Met Irish Route levert hij een degelijke politieke thriller af die echter nergens hoge toppen scheert.Over hetzelfde thema zijn de laatste jaren betere films gemaakt als The Green Zone, the Hurt Locker en Body of Lies.

Gevangenisbewaker in spe Juan raakt opgesloten in de gevangenis als er een opstand uitbreekt. Op die manier willen ze de onmenselijke levensomstandigheden aankaarten. Om zijn vege lijf te redden moet hij zich voordoen als gevangene, wat hij met verve doet. Hij weet het vetrouwen te winnen van Madramale, de onbetwiste leider van de oproer. De situatie wordt penibel wanneer ze dreigen 3 ETA-leden om het leven te brengen als hun eisen niet worden ingewilligd. Bij Juan slaan de stoppen door wanneer zijn zwangere vrouw tijdens een betoging door brutaal politieoptreden wordt doodgeslaan. Zal het bedrog ontmaskerd worden?

Dit is zonder twijfel één van de beste films van de laatste jaren. Een bikkelhard gevangenisdrama dat uw morele maatstaven op zijn grondvesten doet daveren.

Epische film vol heroïsche gevechten in de beste samoeraitraditie!

Michael (gespeeld door Luke Goss) is een politieagent die op wraak zint na de moord op zijn jongere broer door de bende Assasins.Wegens vermeende verklikkerij werd hij uit de weg geruimd. Hij infiltreert in de bende met maar één doel voor ogen: de moordenaars uitschakelen. De geboren vechtmachine weet door zijn lef direct het vetrouwen te winnen van de baas Elias en wordt prompt gebombardeerd tot generaal. Een infiltrante van de FBI  vertelt hem dat er een geheime operatie op poten is gezet om het internationale netwerk van bendes uit te schakelen. Zal hij ontmaskerd worden? Blood out is een regelrechte knokfilm van B-signatuur. Een absoluut overbodig vehikel.

Gisterenavond laat was deze beklijvende en razend interessante documentaire gezien van het gerenommeerde HBO over het leven van de geniale en al even excentrieke Amerikaanse schaaklegende Bobby Fischer. Fischer was een kluizenaar en moeilijk te doorgronden zoals vele hoogbegaafden. Getekend door een ongelukkige jeugd wierp hij zich als een bezetene op de schaaksport met maar één doel voor ogen: wereldkampioen worden.

In 1972 nam hij het in IJsland op tegen de Russische grootmeester Boris Spassky in een schaakpartij die door heel de wereld vol verbazing werd gevolgd. Er was redelijk wat commotie ontstaan omdat hij bijna niet gekomen was. Na een zenuwslopende wedstrijd vol psychologische spelletjes won hij toch de titel. Daarna ging het steil bergafwaarts met hem. Hij leed aan paranoia en sloot zich aan bij de sekte Church of God. Overal zag hij complottheorieën. Het absolute dieptepunt was dat hij in de VS  persona non grata werd toen hij in de jaren 90 het embargo tegen Joegoslavië doorbrak. Hij speelde er immers een revanchematch tegen Spassky. In IJsland was hij nog steeds volksheld nummer één en dat land gaf hem asiel. Hij stierf op 64-jarige leeftijd aan nierfalen.

Eli is een man met een speciale missie. Gesterkt door zijn geloof zwerft hij al dertig jaar rond in een postapocalyptisch Amerikaans landschap om zijn wijsheid door te geven. Het unieke boek waarvan hij in het bezit is bevat geheimen die van belang zijn voor het redden van de mensheid.

Tal van roversbendes kruisen zijn pad. Eén voor één ruimt hij ze koelbloedig uit de weg. Op een dag komt hij in een stadje waar de vileine Carnegie de scepter zwaait. Die is maar op één ding uit: het boek vinden om zo over de mensheid te kunnen regeren. Eli slaat op de vlucht samen met Solara, een vrouw die zich aan zijn zijde heeft geschaard. Zal hij slagen in zijn queeste om het boek in veilige handen te laten komen?

Erg genoten van deze donkere en visueel erg sterke film met Denzel Washington in de rol van Eli en Gary Oldman in de rol van Carnegie. De broers Hughes deden de regie op voortreffelijke wijze. Beide heren kennen we nog van de bendeklassieker Menace to society. Het thema van de loner die het ultieme kwaad bestrijdt is overigens populair in de hedendaagse cinema. Denken we maar aan recente films als The Horseman en Harry Brown.

Het was reikhalzend uitkijken naar nog eens een stevigere brok muziek, het was immers al een poos geleden. De Trix was voor mij onbekend terrein, een groot voordeel is dat het zeer makkelijk bereikbaar is. SOIA startte pas om 22.20. Daarom even een visite gebracht aan mijn broer die in Antwerpen woont. Het voorprogramma Shai Hulud dus niet meegepikt.

Het concert was behoorlijk goed, beter dan in de Lotto Arena in januari 2010 en de moshpit bruiste van energie. Ik ken niet het volledig oeuvre van de band, maar ze speelden toch voldoende 'oudere nummers'. Voor de kenners, passeerden onder meer de revue: Injustice System, My own way, World full of hate, Just Look around, Us vs them, Step Down en als apotheose Scratch the Surface. Lou Koller, de frontman, stuurde het publiek aan om een wall of death te vormen, iets waarvan ze wel pap van lustten. Ze kwamen nog terug om een aantal bisnummers te spelen. Op het einde was het gewoontegetrouw verzamelen geblazen op het podium.

In de pit ging het er als vanouds stevig aan toe, heb me goed kunnen uitleven. Alleen de rooklucht sneed me soms de adem af, vervelend voor iemand met gevoelige luchtwegen.Toch was ik drijfnat van het zweet. Dat is het mooie aan de hardcorescene: het is een uitlaatklep zonder agressie. Iets wat buitenstaanders moeilijk kunnen geloven als ze de taferelen gadeslaan. Volgend jaar komt Madball en First Blood naar de Trix, ik zal er zijn!

Scandinavische crimi's zijn hot dus het was hoog tijd dat ik er mij ook eens aan waagde. De aflevering die ik gisteren zag van Varg Veum was zeer te smaken. Varg , een Noorse privédetective, moet een seriemoordenaar opsporen die zijn vrouwelijke slachtoffers op een heel merkwaardige manier om het leven brengt. Eerst verdooft hij ze om ze daarna in een witte jurk op te knopen. Aanvankelijk vermoedt Varg dat er religieuze symboliek mee gemoeid is. Het eerste slachtoffer maakte zich immers schuldig aan overspel. Maar als een klein meisje van acht wordt vermoord valt die theorie in duigen. Het onderzoek is een race tegen de tijd, er vallen nog meer slachtoffers. De ontknoping verklap ik u niet, kijk zelf naar dit heerlijk lang uitgesponnen en superspannend verhaal in de typisch Scandinavisch onderkoelde stijl.