27-11-12

Elena

Elena snijdt diep in de Russiche ziel. In al zijn soberheid en uitgepuurde vorm is het een rake evocatie van het leven in een metropool als Moskou in het Rusland van Poetin in de 21 eeuw. Geleidelijk aan verandert de film van gedaante naar een subtiele thriller. De ietwat lang uitgesponnen epiloog en het geforceerde einde doen de film wat aan kwaliteit inboeten, maar bij vlagen is hij toch buitengewoon goed, vooral door de secque toon en de manier waarop de actrice de krachtdadigheid van het personage Elena neerzet.

Elena is een vrouw van middelbare leeftijd die zich als een moderne lijfeigene in alle bochten wringt om haar rijke man Vladimir in de watten te leggen. Haar grote wens is dat haar kleinzoon verder kan studeren en zij rekent daarvoor op Vladimir. Die kan echter maar weinig begrip opbrengen voor Sergej , Elena's zoon, een in zijn ogen verwerpelijke nietsnut die zelf de verantwoordelijkheid moet opnemen voor zijn zoon. Katia, een cynische 'spoiled brat ' en de enige dochter van Vladimir is dan weer een doorn in het oog van Elena, met wie ze op voet van oorlog leeft. Wanneer Vladimir een hartaanval krijgt en compleet afhankelijk wordt van Elena's zorg ziet deze de kans schoon om de machtsverhoudingen om te keren, zeer tot ongenoegen van Katia.

Regisseur Zvyagintsev laat vooral zien dat de uitbuiting van het tsaristische rijk nog steeds geldt en dat een gebrek aan sociaal vangnet vele miljoenen mensen in diepe miserie doet belanden. Poetin's politiek sluit enerzijds aan bij het aloude tsarisme met een prominente rol voor de Orthodoxe kerk en anderzijds  belichaamt het perfect het neoliberale gedachtengoed met al zijn uitwassen.

Marx en Lenin zouden zich in hun graf omdraaien als ze zien hoe op de ruïnes van een eens zo machtig Sovjetrijk zich een centralistisch regime entte waar oligarchen en nouveaux riches met hun graaicultuur het land in de vernieling storten. Het eens zo roemrijke imperium is tevens verworden tot een etnisch lappendeken van autonome staten die elkaar bevechten. Was het beter tijdens het communistisch regime met zijn apparatsjiks, zijn collectivistische economie en Goelags? De cineast laat het oordeel aan de kijker over, een wijze beslissing.


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

21:04 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-10-12

Kinatay

Deze prent is een snoeiharde evocatie van de onderwereld van Manila, waar misdaadsyndicaten de scepter zwaaien. De voor mij tot nu toe onbekende cineast Brillante Mendoza daalt met deze hondsbrutale prent af naar de krochten van de Filipijnse metropool en laat een niet al te fraai beeld zien waar prostitutie,afpersingen en moord aan de orde van de dag zijn.

Nochtans begint de film hoopvol met een lieflijk tafereel van protagonist Peping, een student criminologie, wiens geluk niet opkan met zijn kindje en zijn nakend huwelijk. Om de eindjes aan mekaar te knopen gaat hij op een avond in op het voorstel van een vriend om een klus te klaren. Nietsvermoedend geraakt hij verzeild in een smerige affaire van een criminele bende.

Een stripteaseuse uit een groezelige hoerentent is een hoge pief van het lokale mysdaadsyndicaat nog geld schuldig en wordt als straf op brutale wijze ontvoerd en verkracht. De spanning wordt stelselmatig opgebouwd tijdens een lange en helse autorit om te eindigen in een inferno zonder weerga. De contrastwerking tussen het idyllisch begin en het steeds verder ontaardend geweld mist zijn effect niet. Peping's leven zal nooit meer hetzelfde zijn.

De film kreeg heel wat gemengde reacties maar werd toch beloond met de prijs voor de beste regie op het festival van Cannes in 2009. Ook Tarantino stak zijn lof niet onder stoelen of banken. Mendoza toont een staaltje van zijn cinematografisch kunnen, maar mist nog wat métier en rijpheid. Het is allemaal wat vrijblijvend en het verhaal heeft niet zoveel om het lijf.

Qua geweld kan Kinatay niet tippen aan het magistrale Old Boy, het doorwrochte wraakepos van Chan Wook Park, of de films van Takeshi Kitano over de yakuza,de Japanse maffia. Voor de sfeer van de kille anonimiteit van de grootstad moet hij zich zeker eens onderdompelen in het filmisch universum van Wong Kar Wai. Samengevat: een verdienstelijke film maar nog veel werk voor de boeg.




 

 

 

20:42 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

25-09-12

Machine Gun Preacher

Deze biopic gaat over het leven van Sam Childers, een ruige ex-biker met een crimineel palmares om u tegen te zeggen, die zich plotseling tot het christendom bekeert en missionaris in Afrika wordt. Het snijdt tevens de brandend actuele problematiek van de kindsoldaten aan in het door oorlog verscheurde Zuid-Soedan. Een land in de ijzeren greep van de uit Oeganda opererende Lord's Resistance Army, de paramilitaire groepering van warlord Joseph Kony, die door massale verkrachtingen, plundertochten en gruwelijke slachtpartijen een ware angstpsychose onder de bevolking heeft geïnstalleerd. Kony, tegen wie een internationaal aanhoudingsbevel is uitgevaardigd voor misdaden tegen de mensheid, blijkt momenteel onvindbaar en zit ergens diep verscholen in de rimboe van de Centraal-Afrikaanse republiek .

Sam wordt vertolkt door Gerard Butler die eerder al goed op dreef was in Law Abiding Citizen en Rock n Rolla van Guy Ritchie. Hij heeft de looks alvast mee om het personage van onverbeterlijke vechtersbaas, dronkaard en drugsverslaafde geloofwaardig neer te zetten en lijkt voorbestemd om zijn leven in de gevangenis door te brengen. Het begin van de film bevat dan ook enkele ultra-gewelddadige scènes die niets aan de verbeelding overlaten.

Tot hij op een dag een wonderbaarlijke metamorfose ondergaat wanneer hij zich tot God bekeert, niet een klein beetje geholpen door zijn devote vrouw. Hij reist naar Afrika om zijn professionele skills als projectontwikkelaar ten dienste te stellen van de vele duizenden oorlogswezen en steunt daarbij de rebellenbeweging SPLA in hun streven naar een onafhankelijk Zuid-Soedan. Zijn engagement gaat zover dat hij gewapenderhand ten strijde trekt tegen de LRA. Eens terug thuis kan hij niet meer aarden tot groot verdriet van zijn vrouw en dochter. De vraag rijst of dit wel goed gaat aflopen?

Dit sterke verhaal is een prachtig materiaal om te verfilmen maar Machine Gun Preacher is helaas geen topfilm. De gedaanteverwisseling van Sam van low-life naar wereldverbeteraar is te gekunsteld om waarachtig te zijn. Hierdoor boet de film veel aan geloofwaardigheid in. Wat meer psyhologische diepgang had soelaas kunnen brengen. Een film over dezelfde thema's die toont hoe het wel kan is Blood Diamond van Edward Zwick, een wervelende actiefilm met Leonardo Di Caprio en Djimon Hounsou.


 

13:09 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-09-12

Take Shelter

 Deze knappe en ingetogen prent dompelt je onder in het waanzinnig universum van Curtis La Forche, een door apocaplyptische angstvisioenen geplaagde modelburger.Take Shelter is een ijzersterke film die baadt in een soort van sinistere sfeer waar je niet vrolijk van wordt. In de magisch-realistische toon zet de regisseur je constant op het verkeerde spoor door te spelen met de grens tussen realiteit en fictie.

De schichtige Curtis, een voorbeeldige vader en echtgenoot, werkt op een boorfirma. Vaak wordt hij midden in de nacht wakker door vreselijke nachtmerries. Zijn leven wordt ondraaglijk wanneer hij ook overdag visioenen krijgt van tornado's en stormen. Vast overtuigd dat de ondergang van de wereld nabij is gaat hij als een bezetene gaat hij aan de slag om een schuilkelder te bouwen.Dit vreemde gedrag baart iedereen zorgen. Hij vervreemdt steeds meer van zijn gezin en raakt het spoort compleet bijster wanneer hij zijn job verliest.

 Is Curtis genetisch voorbestemd om in de voestporen van zijn moeder te treden? De regisseur laat de vraag onbeantwoord of hij lijdt aan paranoïde schizofrenie of daarentegen begiftigd is met een zesde zintuig. Dit element zet regisseur Jeff Nichols extra in de verf door zijn geniale visuele aanpak met een rijkgeschakeerd kleurenpalet. De excentrieke Michael Shannon-die we onder meer kennen van zijn rol als onversaagde flik Nelson Van Alden in Boardwalk Empire- zet een verbluffende vertolking neer. Van hem gaan we zeker nog horen. De rol is als het ware op zijn fragiele lijf geschreven.


 

12:54 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

A Marine Story

 

A Marine Story is een naast een erg conventioneel drama over de moeizaame coming out van een vrouw tevens een sneer aan het adres van de hypocrisie in het Amerikaanse leger. Van 1993 tot 2010 gold immers, als een soort compromis tussen de reactionaire en progressieve geluiden in de samenleving, in het leger de regel don't ask don't tell. Niets mis mee als je andersgeaard bent, alleen je mag het niet openbaar tonen. Als gevolg van deze regelrechte discriminatie onstond er een heksenjacht waardoor duizenden ontslagen vielen.

 Het verhaal gaat als volgt. De moedige Alexandra slaagt er in er om het tot drilsergeant te schoppen in het elitikorps van de marine- ondanks het machismo en haar zorgvuldig bewaard geheim. Er komen barsten in het pantser van deze harde tante wanneer ze verplicht moet afzwaaien.Uit pikante foto's die uitlekken blijkt dat  niet alleen dat het ze het niet nauw neemt met de huwelijkse trouw maar tevens de Griekse beginselen genegen is.

 Ze keert terug naar roots in Californië waar ze op heel wat vijandigheid wordt onthaald door de lokale Rednecks. Haar leven krijgt een verrrassende wending wanneer ze de kans krijgt om het leven van Saffron, een getroubleerde crackhead, terug op rails te krijgen door haar klaar te stomen voor het marinekorops. So far so good, maar dan brengt haar eigen struggle met haar seksuele geaardheid haar weer in lastige papieren. Op de koop toe vervalt Saffron ook terug in haar oude gewoonten na een mislukt ingangsexamen wanneer ze terug in de armen valt van haar vriendje, een drugsrunner en ex-bajesklant. De film bevat zeker een aantal doorleefde scènes en evocaties van ruig geweld , maar iets  te weinig om de middelmaat te overstijgen. Het flauwe happy end is ook een afknapper.



 

 

 

12:50 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-09-12

A gang story

 Dat Franse misdaadfilms hot zijn is een understatement. Het smaakvolle tweeluik Mesrine L'ennemi Public n°1, over één van Frankrijks' meest notoire criminelen, spant daarbij de kroon. Tel daar nog succesvolle regisseurs bij als Jacques Audiard, die met films als Un Prophète en recent nog met De Rouille et d'Os veel lof oogstten. In de slipstream daarvan timmeren andere cineasten als Olivier Marchal naarstig aan de weg en pikken ze hun graantje mee. Les Lyonnais- ik verkies die titel boven de Engelse - is een poging tot neo-noir met referenties aan het werk van grootmeester Jean-Pierre Melville en portretteert een groep vileine criminelen die berucht waren als de bende van Lyon.

Via flashbacks krijgen we een inkijk op het crimineel verleden van Edmon Vidal en zijn trawanten. In de jaren 70 lieten ze een  onuitwisbaar crimineel spoor na in de na-oorloogse Franse politieke geschiedenis via spectaculaire hold-ups en bankovervalllen. De bende werd staatsvijand nummer 1. Momon, zoals hij liefkozend werd genoemd, was de onbetwiste leider van het zootje ongeregeld. Hij had het wereldje al 20 jaar geleden vaarwel gezegd totdat op een dag zijn grote jeugdvriend en partner-in-crime Serge in de penarie geraakt. Nostalgisch blikt hij terug op zijn jeugdjaren en staat hij voor een dilemma van formaat. Loyauteit aan je vrienden of familietrouw?

De regisseur slaagt er met deze vage impressie van deze misdadige subcultuur ten dele in om er een geloofwaardig werkstuk van te maken. Het deelt zijn donker timbre en sinistere sfeer met één van zijn vorige films, de psychologisce politiethriller MR 73 maar in deze laatste wordt op een hoger niveau geacteerd en krijgen de karakters meer reliëf. Kortom: een aardige film maar zeker niet zijn beste.


 

15:25 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-08-12

Territories

 

Territories is in eerste instantie een huiveringwekkende thriller met horror-allures maar tevens een onverholen kritiek op de manier waarop een geciviliseerde natie als de VS in de naam van de strijd tegen het terrorisme haar  folterpraktijken rechtvaardigt in gevangenissen als Guantanamo. In deze film krijgen we de gevolgen van deze wanpraktijken niet te zien door de ogen van  de slachtoffers, maar bij twee oorlogsveteranen die als gevangenisbewakers aan de slag waren. Zoals vele oudgedienden lijden zij aan posttraumatische stress waardoor hun moreel besef danig is aangetast. De Vietnamoorlog is nog niet volledig als collectief trauma verwerkt of de natie likt weer de diepe wonden die de Irakoorlog in de Amerikaanse pysche heeft geslaan. 

 Vijf vrienden zijn met de auto op de terugweg van een bruiloft in Canada richting Portland in de VS. Midden in de nacht stuiten ze op een controle van de grenspolitie. Op het eerste gezicht een routineklus totdat de twee agenten onraad ruiken wanneer ze in één van de inzittenden met een Arabische naam een verdacht sujet zien en een kleine dosis marihuana vinden in de bagage. De poppen gaan pas echt aan het dansen wanneer er  schoten vallen. In een mum van tijd zitten ze als dieren gekooid in een bos. Wat daarna volgt  is een inferno zonder weerga , maar u weze gewaarschuwd het is geen kijkvoer voor teergevoelige zielen.

Het hondsbrutale openingskwartier van Territories knijpt meteen de strot toe, maar dan heb je ook de climax al gehad. De spanning blijft heel de film ondraaglijk, maar het niveau daalt. Ook een injectie van wat bovennatuurlijke elementen draagt niet veel bij tot het een betere film. Territories is geen instantklassieker, maar zet je wel aan het denken. En dat is ook een verdienste.


 

22:27 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-08-12

Haywire

 

Steven Soderbergh is een erg productief regisseur die minstens één film per jaar regisseert. Contagion is pas van de band gerold of er is weer een nieuwe film met het onmiskenbaar timbre van de Amerikaanse meester van luchtige en gepolijste actiethrillers met een vleugje glamour. Bij het kijken naar Haywire bekruipt mij echter hetzelfde gevoel als bij zoveel van zijn films:de Oceans-trilogie, The informant, Traffic en het tweeluik over Che Guevara:goed gemaakt en hoogst entertainend maar een gebrek aan corpus en diepgang.

 Voor deze film voert hij Gina Carano op, een kampioene in de mixed martial arts met een groot Lara Croft-gehalte. Zij is een geheim agente die als opgejaagd wild door een aantal wereldsteden raast wanneer ze door haar opdrachtgever wordt verraden.Wat volgt is een race tegen de tijd en haar voormalige collega's.

Ondanks haar mooie looks en spectaculaire vechttechnieken pakt Gina niet echt op het grote scherm. De keurschare aan acteurs als Michael Fassbender, Antonio Banderas en Ewan Mc Gregor die haar omringen kunnen de film  helaas ook niet naar een hoger niveau tillen. Een film als Colombiana, met Zoë Saldana in een soortgelijke rol toont hoe het wel kan.

 

 


 

12:49 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-08-12

J.Edgar

J Edgar: een middelmatige biopic over de onbetwiste nummer één van de FBI ooit, met Leonardo Di Caprio in zijn meest vadsige rol ooit, bij nader inzien heb ik nog nooit een film met Clint Eastwood in de regiestoel gezien die echt wist te beklijven. Te gepolijst, te weinig diepgang en een dikke laag misplaatst patriottisme.


00:34 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-06-12

Shame

Brandon Sullivan lijkt op het eerste gezicht een normale man met een doordeweekse job. Al snel merken we echter dat achter deze façade een getormenteerde ziel schuil gaat die innerlijk verteerd wordt door zijn seksverslaving. Een verneukte ziel die niet in staat is om lief hebben. Zijn odyssee langs seksclubs en hoerenkoten lijkt wel één lange schreeuw om liefde en aandacht. De enige vorm van affectie die hij koestert is die voor zijn zus, een labiele vrouw met borderlinetrekken.

Het eerste deel van de film kom me niet echt bekoren, maar dan ontbindt regisseur Steve Mc Queen zijn visuele duivels en laat hij je verweesd achter. Een aantal rauwe seksscènes zijn op het netvlies gebrand en doen je happen naar adem. Shame brengt niet alleen een klinische kijk op het perverse gedrag van een zonderlinge eenzaat maar is tevens een rake observatie van de seksuele aberraties in de 21e eeuw, waar seks verworden is tot een consumptieartikel. De film is exemplarisch voor de extreme pornoficatie van onze samenleving.

Michael Fassbender is in grote doen en is één van de raspaardjes van de hedendaagse cinema. Onlangs zag ik hem nog een ijzersterke vertolking neerzetten in Jane Eyre. Na de mindere prent Hunger ( over Ira-hongerstaker Bobby Sands) levert Mc Queen hier een mooie prent af.






09:22 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-05-12

Dox: European Extremists

In deze documentaire krijg je een interessante inkijk op een aantal radicale groeperingen van extreem-rechtse signatuur over heel Europa. Hongarije, Frankrijk, Duitsland en Engeland komen achtereenvolgens aan bod. Het is een bont allegaartje van groeperingen die elk hun eigen accent leggen. Zo keert het kleine maar fervente paramilitaire Hongaarse bandietenleger zich tegen de Romazigeneurs terwijl de English Defence League zich manifesteert als een patriottische club die mensen van divers pluimage herenigt in hun anti-islam retoriek. In Frankijk heeft het succes van het Bloc Identitaire veel te maken met een uitgekiende communicatiestrategie die handig gebruik maakt van de sociale media.


 

22:50 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Panorama: Stadiums of hate

Deze BBC-documentaire werpt een vluchtige blik op het fenomeen van het alomtegenwoordige extreem-rechtse geweld in de Poolse en Oekraïense voetbalstadia aan de vooravond van het Ek voetbal. Het is werkelijk hallucinant om te constateren dat extreem-rechtse knokploegen onder het toeziend oog van politie en stewards buitenlanders mogen molesteren en ongebreideld hun nazistische sympathieën etaleren. Dat zo iets kan in een verenigd Europa in de 21e eeuw doet mij de wenkbrauwen fronsen. Een mens zou voor minder schrik krijgen om naar de voetbal te gaan!


 

 

 

20:54 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

28-05-12

Carnage


Twee koppels uit de New Yorkse beau monde komen samen om een schijnbaar akkefietje tussen hun beider zoons uit te klaren. Het aanvankelijk vreedzame gesprek ontaardt in scheldpartijen en verwijten heen en weer. De situatie loopt helemaal uit de hand. Via sterk uitvegrote en karikaturale personages slaagt Polanski er in deze adaptatie van een bekend toneelstuk slaagt Polanksi er in op meesterlijke wijze in de cynische en wrede aard van de mens bloot te leggen.

Vooral de synergie tussen het echtpaar Longstreet, vertolkt door Jodie Foster en John C. Reilly, spant de kroon. Foster is in grote doen als immer politiek correcte schrijfster die zich ontpopt tot een ware hysterica en Reilly is voor een keer niet getypecast als lamme goedzak, alhoewel dat in het begin zo lijkt. Tel daar nog bij Kate Winslet als upper class trut en Christhop Waltz als gehaaide zakenman en je krijgt vuurwerk. Carnage is evenwel geen Polanski Grand cru zoals Rosemary's Baby of The pianist, daarvoor is het verhaal wat te drammerig en te lang uitgesponnen. Desalniettemin toch het bekijken waard!

 


12:59 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

War of the arrows

Deze film situeert zich in de 17e eeuw wanneer de Chinese regio Mantsjoerije herhaaldelijk Korea binnen valt en op bloederige wijze het heersend regime omverwerpt. Ann Ji en zijn zus Ja in slagen er in om ternauwernood aan de dood te ontsnappen. De eminente boogschutter zal en moet de dood van zijn vader wreken. Op de koop toe wordt zijn zus ontvoerd.

Laat je vervoeren door deze epische film vol magistrale gevechten en achtervolgingen. Bloedstollend spannend van begin tot einde. Het patriottisch vernislaagje en hier en daar een portie kitsch in het verhaal doen weinig af aan de spankracht van dit zinderend spektakel.De film lokte in thuisland Zuid-Korea maar liefst acht miljoen kijkers naar de bioscoop, al zal een portie chauvinisme daar niet vreemd aan zijn. War of he arrows, of hoe een volk zijn helden eert!

 


11:53 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-05-12

Hescher

T.J. en zijn ouders raken betrokken in een auto-ongeval waarbij de moeder overlijdt. Deze tragische gebeurtenis laat diepe sporen na. T.J. weet met zijn verdriet geen blijf en moet toezien hoe zijn vader in een diepe depressie wegzinkt. Gelukkig is er nog de grootmoeder die de zorg voor beiden op haar neemt. Op een dag staat er een vreemde snuiter genaamd Hescher voor de deur die zijn leven helemaal overhoop zal gooien. Hij neemt zijn intrek bij hen. Zijn baldadig en losbandig gedrag roept vele vraagtekens op. Maar op een vreemde manier heeft de malloot Hescher een enorme invloed op T. J. en raakt T.J's leven terug op de rails. Het noodlot slaat echter opnieuw toe wanneer de grootmoeder sterft. 

In het begin is het zoeken waar de regisseur met deze weirde film naar toe wil. Geleidelijk wordt echter duidelijk dat Hescher een soort deus ex machina is die een louterend effect heeft op het leven van T.J. en zijn vader. Hescher is niet moraliserend maar geeft toch een krachtige boodschap mee: je hebt maar één leven, maak er iets van! Joseph Gordon Levitt kruipt in de rol van Hescher. Het is een geloofwaardige vertolking, soms is het wel wat over the top. De revelatie is echter Devin Brochu als T.J. Deze film roept ongetwijfeld gemengde gevoelens op. Ik ben alvast gecharmeerd door dit indiepareltje.



 

08:48 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-05-12

Punk:attitude

Razend interessante en leerrijke documentaire die een vrij volledig beeld schetst van de punkbeweging en haar muzikale uitingsvormen van het prille begin tot de late uitlopers ervan. Zowel de situatie in Groot-Brittanië als de VS wordt belicht. Het beeldmateriaal is uitstekend en de commentaar van onder meer Henry Rollins erg geestig en to the point. Kleine minpunten: te weinig aandacht voor anarchopunk en de sprong die men maakt van de begindagen van hardcore in de jaren 80 naar Nirvana. In die tussentijdse periode zijn er ook interessante bands waar niets over wordt gezegd.




11:35 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-05-12

Hobo with a shotgun

Hobo-vertolkt door Rutger Hauer- is een clochard die aan lager wal is geraakt. Hij zwerft rond in de slums van een stad in een postapocalyptische era en ziet met lede ogen toe hoe de maatschappij verzonken is in complete wetteloosheid. Enkele vilaine kerels zwaaien de scepter over de stad met hun terreur van geweld en intimidatietechnieken. Wanneer op een dag voor hem de maat vol is  neemt hij het recht in eigen handen. Als een wildeman ruimt hij iedereen uit de weg die verantwoordelijk is voor de anarchie. Wat volgt is een orgie van geweld met bloed dat rijkelijk vloeit en afgehakte ledematen.

Hobo with a shotgun is een wansmakelijke parodie met een vette knipoog naar de exploitatiefilms van de jaren zeventig, waar pervers geweld de boventoon voert. Films die tot het grindhousegenre worden gerekend en waar Quentin Tarantino veel van zijn inspiratie heeft opgedaan. Deze regelrechte B-film schiet echter aan zijn doel voorbij. Een groteske en potsierlijke klucht die ik na één uur kijken van miserie heb afgezet.



09:19 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-04-12

The ides of march

Protagonist in het verhaal is Stephen Meyers (Ryan Gosling, rijzende ster aan het Hollywoodfirmament), een razend ambitieuze spin doctor achter de campagne van democratisch presidentskandidaat Morris. De strijd tussen de twee democratische troonpretendenten woedt in alle hevigheid en de staat Ohio is de scherprechter in dit hele debat. Wie deze staat binnenhaalt maakt de grootste kans de genonimeerde te worden voor de Democrats.

Stephen is zich van geen kwaad bewust wanneer het brein achter de campagne van de tegenkandidaat hem benadert. Achteraf zal blijken dat dit een vuil spelletje is om hun strategie te destabiliseren. De bal gaat helemaal aan het rollen wanneer hij op een dag een geheim komt te weten dat de positie van Morris kan ondergraven. Zal zijn geweten oprispen en de waarheid aan het licht komen of zal hij politieke munt kunnen slaan uit deze gevoelige informatie?

The Ides of March is een donkere politieke thriller die een realistisch beeld geeft van de machinaties achter de politieke besluitvorming. Een niet al te fraai beeld doemt op van kruiperijen, manipulaties en egotripperij. De film wist me tot mijn eigen verbazing te overtuigen, daar ik wat reserves heb tegenover George Clooney's kwaliteiten als acteur.

Maar het moet gezegd worden, hij geeft op voortreffelijke wijze gestalte aan Morris. Tel daar nog bij de immer frenetieke Paul Giamatti, Philip Seymour Hoffman in zijn kenmerkende slome stijl, Marisa Tomei en revelatie Evan Rachel Wood, die werkelijk schittert op het witte doek en je krijgt een gestileerd politiek drama dat ver boven de middelmaat uitstijgt.





21:25 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

30-03-12

Combat Girls

Marissa is een recalcitrant Duits tienermeisje dat opgroeit in een éénoudergezin en lak heeft aan alles. Uit pure verveling en om haar haat te ventileren sluit zich aan bij een groepje neo-nazi's. Het gespuis doodt de tijd met drinkgelagen, rondhangen en buitenlanders molesteren. Op een dag komt ze in aanraking met een illegaal en die ontmoeting zal haar leven drastisch veranderen. Haar pantser van onaantastbaarheid begint serieuze barsten te vertonen en haar dubbelleven eist zijn tol.

De rol van skingirls in de extreem-rechtse groeperingen is onderbelicht en het is de verdienste van deze film dat zij het beeld van mannenbastion weet te doorprikken. Of dit een goede film oplevert? Niet echt. De rol van Marissa wordt met veel naturel gespeeld maar de film oogt erg amateuristisch.Voor goede films over naziskins verwijs ik graag naar This is England of Romper Stomper.



 

18:25 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Red State

Drie doorsnee Amerikaanse tieners gaan nietsvermoedend op een seksadvertentie in om hun ultieme fantasie te doen uitkomen:een gang bang. Wat zij niet weten is dat het een lokmiddel is van een christelijke sekte die  seksueel promiscu gedrag op een wel heel radicale wijze wil aanpakken.

In hun goed verscholen kerkje komt de ware toedracht aan het licht. Met satanische donderpreken hitst predikant Abin Cooper zijn discipelen op om homoseksuelen en andere 'zondaars' te molesteren. De onfortuinlijke Travis, Jarod en Billy Ray staat hetzelfde lot te wachten totdat de politie hen toevallig op het spoor komt. De sekteleden zijn bereid hun leven op te offeren en een furieus vuurgevecht breekt uit.

De beginscènes grijpen je meteen naar de keel en je maakt onmiddellijk kennis met het sinistere universum van deze religieuze fanatici.Het verhaal heeft niet zoveel om het lijf en de plot is nogal clichématig, maar toch weet deze film je hier en daar naar de keel te grijpen door enkele huiveringwekkende scènes. Eervolle vermeldingen voor Melissa Leo en 'predikant' Michael Parks als perfecte belichaming van godsdienstig extremisme.







18:05 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-03-12

The Last station

Lev Tolstoj wordt beschouwd als één van de grootste schrijvers aller tijden Met monumentale romans als ' Oorlog en vrede' en 'Anna Karenina'  verwierf hij zijn plaats in de canon van wereldliteratuur. Rond charismatische figuren  ontstaat vaak mythevorming.

Deze film laat echter een opvallend menselijk gelaat van de grootmeester zien. Het turbulent liefdesleven met zijn vrouw die in alles zijn tegenpool was vormt samen met zijn weifelende houding tegenover zijn eigen idealen de hoofdthema van de film.

Tolstoj's twijfel werd gevoed door het eeuwige dillemma dat zijn leven beheerste: trouw blijven aan zijn idealen of een goede echtgenoot zijn met een vrouw wiens idealen regelrecht indruisten tegen de zijne.

Hij stichtte een heuse beweging met idealen als : leven in eenvoud, pacifisme en solidariteit. Zijn status van halfgod verwierf hij echter eerder door gatlikkers als Chertkov die meer doctrinair in de leer waren dan Tolstoj zelf. Het aureool van heiligheid dat rond zijn figuur werd gecreërd en de huichelarij van bewonderaars nam hij er graag bij.

The last station is een aardig liefdesdrama over een relatie die wel gedoemd was om te mislukken. In het Engels luidt een adagium:' The opposites attract'. Een waarheid als een koe. De tegenstelling tussen de proletarische wereldverbeteraar versus de theatrale drama queen levert soms pittige dialogen op, maar een instantklassieker zou ik de film toch niet durven noemen, daarvoor speelt hij teveel in op het sentiment en te weinig op de rede.

Deze film bevat wel een uitgelezen cast met Christopher Plummer in de rol van Tolstoj, Helen Mirren als hysterische echtgenote, James Mc Avoy als zijn privé-secretaris en Paul Giamattti in een bijrol als Chertkov.





23:18 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-03-12

The Guard

Gerry Boyle, een grofgebekte Ierse flik die er onorthodoxe methoden op nahoudt wordt op een dag in het anders zo rustige Galway geconfronteerd met een meervoudige moord. Het machtige FBI wordt ingeschakeld als blijkt dat een misdaadsyndicaat betrokken is bij een gigantische drugssmokkel. Gerry is maar weinig onder de indruk door zoveel machtsvertoon. Hij slaagt er in om continu de wrevel van zijn oversten en collega's op te wekken, zeker wanneer hij de zwarte FBI-agent die het onderzoek leidt racistisch bejegent. Zal hij op zijn eigengereide manier slagen in zijn missie om de vileine criminelen uit de weg te ruimen?

Laat u verrassen door deze hilarische zwarte komedie met Brendan Gleeson in een glansrol als onconventionele, aan drank en prostituees verslingerde flik. Geniet van de typisch Britse onderkoelde humor in deze film die bol staat van ironie en geestige conversaties, bedekt met een laagje intellectueel vernis.






11:55 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-03-12

New York Confidential

Interessante docureeks op Acht die een portret schetst van de kleurrijke wijken in de boroughs van New York. De afleveringen over Queens en Brooklyn heb ik achter de kiezen.

20:53 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

01-03-12

We need to talk about Kevin

Eva Khatchadourian is een schrijfster van reisboeken die sinds de geboorte van haar zoon met een heuse identiteitscrisis te kampen heeft. Het moederschap verloopt niet zo vlot, zeker wanneer ze op haar zoon geen vat krijgt. Zijn bizarre gedrag baart haar zorgen. Kevin is een etterbak met sadistische trekken die het bloed onder de nagels van zijn moeder haalt. De relatie vertroebelt ziendergaande. Hij sluit zich steeds meer op in zijn eigen universum.

Met een tweede zwangerschap hoopt ze haar trieste bestaan wat op te vrolijken. Haar vrees dat Kevin een regelrechte sociopaat is wordt steeds meer bewaarheid. Hij blijkt het niet alleen gemunt te hebben op zijn moeder, zijn zus wordt ook slachtoffer van zijn pesterijen.  Deze tikkende tijdbom staat op ontploffen.

Tilda Swinton's vertolking is doorleefd en de rol is op haar schriele en bleke lijf geschreven. Ezra Miller's belichaming van Kevin is beangstigend realistisch. De prangende vraag of Kevin's gedrag alleen aan zijn karakter of ook aan de relatie met zijn moeder te wijten is blijft onbeantwoord en daarin schuilt juist de kracht van de film.

Regisseuse Lynne Maray toont alleen maar en neemt ons mee op een akelige en ijzingwekkende trip die stilistisch heel erg doet denken aan Rosemary's Baby van Roman Polanski en thematisch nauw aansluit bij een film als Elephant van Gus van Sant. Anyway, zet je schrap voor één van de meest beklemmende psychologische thrillers van de laatste jaren!




19:45 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

22-02-12

Warrior

Door een speling van het lot komen twee broers oog in oog met elkaar te staan nadat ze elkaar jarenlang niet gezien hadden. Tommy, een op drift geraakt ex-marinier, is het spoor al enige tijd bijster. Op een dag staat hij voor de deur van zijn vader met wie hij destijds gebroken heeft door diens alcoholmisbruik. Hij wil samen met zijn hem als trainer zijn leven terug op de rails krijgen door een oude passie nieuw leven in te blazen:gevechtssport. In de VS is er namelijk grof geld te verdienen met MMA:mixed martial arts.

Zijn broer Brendan, een familieman die er al drie baantjes op nahoudt, komt in een financieel lastig parket te zitten wanneer blijkt dat hij de lening van zijn huis niet meer kan betalen. De lucratieve business van het MMA-circuit ziet hij als een gedroomde kans om zich uit de schulden te werken. 

Warrior is een film die maar langzaam op gang komt. Het eerste uur heb je het gevoel naar een conventionele boksfilm te kijken. Een glad en oppervlakkig typisch Amerikaans vehikel met de gebruikelijke ingrediënten. De underdoug en de aan lager wal geraakte vechtmachine die er in slagen hun leven opnieuw glans geven. The American dream op zijn puurst: waar een wil is een weg.

Maar dan ontbindt de regisseur zijn duivels en krijgt de film een donker timbre. De psychologische spanning wordt ten top gedreven en de duizelingwekkende intensiteit van de hondsbrutale gevechten brengen je in een trance. Warrior lijkt ook een moderne en losse adaptatie van het bijbelse verhaal van Kaïn en Abel, broers die allebei totterdood dingen om de aandacht van hun vader.

De vertolkingen van Joel Edgerton als Brendan en Tom Hardy als Tommy zijn uitstekend en tevens is er een eervolle vermelding voor Nick Nolte, een door wroeging geplaagde alcoholistische vader. Het einde verklap ik niet, maar zal je niet onberoerd laten!




11:30 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-02-12

Birds Britannia

BBC heeft een patent op uitstekende natuurprogramma's op televisie en deze vierdelige reeks over de geschiedenis van de vogelbescherming in Groot-Britannië vormt daar geen uitzondering op. De Britten hebben een pioniersrol gespeeld in de natuurbescherming en houden die traditie in ere door zulke prachtige programma's. Vandaag de aflevering over watervogels bekeken. Ik kijk al reikhalzend uit naar de lente wanneer Springwatch wordt uitgezonden. Ondertussen drie afleveringen gezien van dit magistrale programma:Waterbirds, Seabirds en Birds on the countryside.



23:43 Gepost door Geert Bollen in natuur | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-02-12

Miami Vice

In de jaren tachtig bereikte deze politieserie terecht een ware cultstatus. Elke dertiger of veertiger herinnert zich nog wel de personages Sonny Crockett en Ricardo Tubbs, iconische figuren die symbool stonden voor deze era. Een paar in stijlvolle maatpakken gestoken yuppies die met snelle achtervolgingen in blitse wagens in de straten van Miami de drugstraffikanten het leven zuur maakten. Neem daarbij de atmosferische muziek van Jan Hammer en de donkere en dreigende sfeer in een vervaarlijk ogende stad als Miami en het plaatje klopte compleet.

Het contrast was groot tussen de flamboyante en heetgebakerde Crockett, overigens een notoir rokenjager, die zijn leven waagde als drugrunner ,met de wat meer bezadigde en plichtsbewuste Tubbs. De mysterieuze Martin Castillo, op sublieme wijze vertolkt door Edward James Olmos, gaf het geheel nog wat extra cachet.

De verwachtingen waren dus hooggespannen voor deze gelijknamige film uit 2006. Des te groter was de ontgoocheling. Regisseur Michael Mann, die de tv-reeks producete , weet nergens te overtuigen. Misschien had hij van het origineel moeten afblijven, want het resulaat van deze verfilming is een groteske en potsierlijke klucht. Het origineel komt helemaal niet uit de verf. Met deze vertolking lijkt Colin Farrell wel een parodie op het oorspronkelijk personage. Met zijn geblondeerde manen komt hij zo weggelopen uit de film New Kids Turbo, een Nederlandse flutfilm over een stel marginale randdebielen. De andere acteurs kunnen de film ook niet dragen. Mijn eindoordeel is hard: een totaal overbodige film.





11:37 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Colombiana

Cataleya, een tienermeisje die voor haar ogen ziet hoe haar vader en moeder worden afgeslacht in opdracht van een drugsbaron van een Colombiaans drugskartel uit Bogota, ontsnapt op het nippertje aan de dood. Ze vlucht naar haar oom die haar opleidt tot een koelbloedige huurmoordenares. Zelf heeft ze maar één missie voor ogen: wraak nemen op de voormalige werkgever van haar vader.

Colombiana neemt je mee op een rollercoaster van knallende actiescènes vol spectaculair geweld. Zoë Saldana is in uitstekende doen als protagoniste. Verwacht van deze film geen diepgaand verhaal, verrassende plotwendingen of interessante conversaties, maar wel een heerlijke portie brutaal geweld in een blitse en stomende actiethriller.



11:14 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

04-02-12

Tracker

Arjan Van Diemen is een getraumatiseerde veteraan uit de Boerenoorlog in Zuid-Afrika wiens vrouw en kinderen door de Britten werden vermoord. Op zoek naar een nieuw doel in zijn leven zoekt hij zijn heil in Nieuw-Zeeland. Hij is een crack op het gebied van spoorzoeken. Die kennis kan goed van pas komen wanneer hij op een dag wordt ingehuurd om een matroos met Maoriroots op te sporen die een moord heeft begaan op een Brits soldaat na een robbertje vechten.

Samen met een groepje soldaten en een andere spoorzoeker vertrekt hij op missie om de dader te vatten. Als opgejaagd wild zitten ze hem op de hielen. Hij komt hem op het spoor en is vastberaden hem uit te leveren aan de Britten. Maar wanneer de waarheid over zijn onschuld aan het licht ontstaat er een vriendschapsband tussen beiden. Er ontspinnen zich vele gesprekken over het gemeenschappelijk lot dat hen verbindt:hun beider familie is uitgemoord door de Britten. Samen bedenken ze een plan om hem levend weg te krijgen.

De film heeft twee klasse-acteurs in zijn rangen. Ray Winstone in een coole vertolking als bounty hunter Arjan en Temuera Morrisson(die we nog kennen als de onvergetelijke Jack the Muzz uit Once were Warriors) als de onfortuinlijke matroos. Het majestueuze landschap doet je soms wegdromen. Toch wist deze film uit 2011 niet echt te overtuigen. Het is een bij wijlen pseudo-diepzinnige parabel over trouw blijven aan je roots en lotsverbondenheid. Hier en daar werkt de relativerende humor van beiden wel op de lachspieren en krijgt het geheel een ironische toets.






19:31 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-02-12

Submarino

De titel is erg toepasselijk voor de inhoud van de film. Thomas Vinterberg duikt onder in de marge van de Deense maatschappij, gezien door de ogen van twee broers uit Kopenhagen, wiens leven beheerst wordt door hun traumatische jeugd. Eén van de openingsshots grijpt je al meteen naar de keel en zet de toon voor het vervolg.

Enerzijds is er Nick, een ex-bajesklant en notoire drankorgel met losse handjes, die innerlijk verteerd wordt door opgekropte woede. Voor hem koester je niet al te veel sympathie. Zijn jongere heroïneverslaafde broer is daarentegen een liefdevolle vader die gaat dealen om de eindjes aan mekaar te knopen in de hoop zijn zoon een beter bestaan te geven. Die droom wordt doorprikt als hij op een dag wordt verraden wordt en achter de tralies belandt. De zonderlinge Ivan, een obese kerel met seksuele perverse neigingen, maakt het rijtje compleet.

Hoeveel miserie kan je in een film stoppen zonder dat het grotesk wordt? Veel zo blijkt. De regisseur omzeilt subtiel een aantal obstakels en nergens heb je het gevoel naar een karikatuur, een sentimentele zedenschets of een moraliserend verhaal te kijken. Submarino bevat geen expliciete boodschap maar toont de menselijke existentie in al zijn naaktheid. Bij het zien van zoveel doffe ellende bekruipt ieder weldenkend mens een onbehaaglijk gevoel en toch zijn er sprankeltjes hoop. Denken we maar aan de warme genegenheid die vader en zoon voor mekaar koesteren. Liefde overwint misschien niet alles, maar verzacht soms de pijn.

De film zindert na en onder kruipt onder je huid. Een staaltje van zeldzame klasse in een filmlandschap dat maar al te vaak  gedicteerd wordt door  winstbejag en de zucht naar roem. Het kan ook anders. Ook een eerherstel voor de regisseur, na een miskleun als Dear Wendy.


11:00 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende