30-09-11

Confessions of a worried mind

Cultuurpessimisten van divers pluimage schreeuwen moord en brand om de verloedering van de maatschappij aan te klagen. De jongeren hebben geen normen-en waardenbesef meer, het integratiemodel is ten dode opgeschreven, individualisme leidt tot egocentristische navelstaarderij enz... Politici springen maar al te graag op deze kar om hun neoconservatieve discours te schragen. Wat fijntjes over het hoofd wordt gezien is dat de oudere generatie die de jongeren op de korrel neemt zelf verantwoordelijk is voor het débacle. 

Wat jongeren nodig hebben zijn positieve stimulansen en opbouwende kritiek. De klaagcultuur is echter onze tweede natuur geworden.

Deze uitingen zijn allemaal het resultaat van een systeem waarin de kapitalistische logica niet alleen de publieke sfeer beheerst, maar ook diep in de vezels van het privéleven van de mensen is doorgedrongen. Het adagium luidt: heb succes in alle domeinen van je leven. Wie niet in het gareel loopt of in het enge keurslijf past dat de jachtige consumptie-en prestatiemaatschappij ons opdringt wordt het zwijgen opgelegd. Hoe groter de repressie van ons ware zelf, des te groter de symptomen. Vele maatschappelijke kwalen lijken me zo te verklaren.

Denken we maar aan het onderwijs waarin pedagogen en het onderwijspersoneel een onstuitbare drang tot hokjesdenken hebben om de onhandelbare jeugd te lijf te gaan. Voor elke 'afwijking' lijkt er wel een etiket: ADHD, autisme, ADD, schizofrenie.... Zo snel mogelijk remediëren is de boodschap zonder de kern van het probleem aan te pakken.

Het komt de jongeren vaak ten goede dat er nu meer professionele omkadering is, maar de redelijkheid is ver zoek. De echte oorzaak is dat we te weinig tijd hebben en maken om met mekaar authentiek te communiceren. Dat merk je ook sterk bij de opvoeding van kinderen. Quality time is zo'n modewoord dat zijn ingang heeft gevonden. De weinige tijd die we doorbrengen moet boordevol activiteiten zitten en spannend zijn.

De kickcultuur viert hoogtij. Leef spannend, wees avontuurlijk! Ouders lijken te vergeten dat de dagelijkse communicatie met hun kroost eens zo belangrijk is. De familie moet een vrijhaven zijn waar je je kwetsbaar mag opstellen. Nu is het aan het verworden tot een radartje in geolied geheel. Assertiviteit en prestatiezucht halen de bovenhand op integriteit en authenticiteit. Zolang dat niet verandert zullen de uitwassen blijven bestaan en zal er niets veranderen.

Ik pleit voor een milde vorm van anarchie: durf zelf te denken en te handelen naar je eigen gevoelens zonder mee te doen aan die lifestylebullshit! Weg met de chakra's, de hot stone massages, de Osho's en andere New Age producten. In ieders leven schuilt er tragiek en de kunst van het leven is leren om te gaan met je sterfelijkheid. Daar bestaan geen handleidingen voor, je zal zelf de strijd moeten aangaan met je innerlijke demonen.




 

13:39 Gepost door Geert Bollen in opinie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.