02-02-12

Submarino

De titel is erg toepasselijk voor de inhoud van de film. Thomas Vinterberg duikt onder in de marge van de Deense maatschappij, gezien door de ogen van twee broers uit Kopenhagen, wiens leven beheerst wordt door hun traumatische jeugd. Eén van de openingsshots grijpt je al meteen naar de keel en zet de toon voor het vervolg.

Enerzijds is er Nick, een ex-bajesklant en notoire drankorgel met losse handjes, die innerlijk verteerd wordt door opgekropte woede. Voor hem koester je niet al te veel sympathie. Zijn jongere heroïneverslaafde broer is daarentegen een liefdevolle vader die gaat dealen om de eindjes aan mekaar te knopen in de hoop zijn zoon een beter bestaan te geven. Die droom wordt doorprikt als hij op een dag wordt verraden wordt en achter de tralies belandt. De zonderlinge Ivan, een obese kerel met seksuele perverse neigingen, maakt het rijtje compleet.

Hoeveel miserie kan je in een film stoppen zonder dat het grotesk wordt? Veel zo blijkt. De regisseur omzeilt subtiel een aantal obstakels en nergens heb je het gevoel naar een karikatuur, een sentimentele zedenschets of een moraliserend verhaal te kijken. Submarino bevat geen expliciete boodschap maar toont de menselijke existentie in al zijn naaktheid. Bij het zien van zoveel doffe ellende bekruipt ieder weldenkend mens een onbehaaglijk gevoel en toch zijn er sprankeltjes hoop. Denken we maar aan de warme genegenheid die vader en zoon voor mekaar koesteren. Liefde overwint misschien niet alles, maar verzacht soms de pijn.

De film zindert na en onder kruipt onder je huid. Een staaltje van zeldzame klasse in een filmlandschap dat maar al te vaak  gedicteerd wordt door  winstbejag en de zucht naar roem. Het kan ook anders. Ook een eerherstel voor de regisseur, na een miskleun als Dear Wendy.


11:00 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.