25-09-12

Machine Gun Preacher

Deze biopic gaat over het leven van Sam Childers, een ruige ex-biker met een crimineel palmares om u tegen te zeggen, die zich plotseling tot het christendom bekeert en missionaris in Afrika wordt. Het snijdt tevens de brandend actuele problematiek van de kindsoldaten aan in het door oorlog verscheurde Zuid-Soedan. Een land in de ijzeren greep van de uit Oeganda opererende Lord's Resistance Army, de paramilitaire groepering van warlord Joseph Kony, die door massale verkrachtingen, plundertochten en gruwelijke slachtpartijen een ware angstpsychose onder de bevolking heeft geïnstalleerd. Kony, tegen wie een internationaal aanhoudingsbevel is uitgevaardigd voor misdaden tegen de mensheid, blijkt momenteel onvindbaar en zit ergens diep verscholen in de rimboe van de Centraal-Afrikaanse republiek .

Sam wordt vertolkt door Gerard Butler die eerder al goed op dreef was in Law Abiding Citizen en Rock n Rolla van Guy Ritchie. Hij heeft de looks alvast mee om het personage van onverbeterlijke vechtersbaas, dronkaard en drugsverslaafde geloofwaardig neer te zetten en lijkt voorbestemd om zijn leven in de gevangenis door te brengen. Het begin van de film bevat dan ook enkele ultra-gewelddadige scènes die niets aan de verbeelding overlaten.

Tot hij op een dag een wonderbaarlijke metamorfose ondergaat wanneer hij zich tot God bekeert, niet een klein beetje geholpen door zijn devote vrouw. Hij reist naar Afrika om zijn professionele skills als projectontwikkelaar ten dienste te stellen van de vele duizenden oorlogswezen en steunt daarbij de rebellenbeweging SPLA in hun streven naar een onafhankelijk Zuid-Soedan. Zijn engagement gaat zover dat hij gewapenderhand ten strijde trekt tegen de LRA. Eens terug thuis kan hij niet meer aarden tot groot verdriet van zijn vrouw en dochter. De vraag rijst of dit wel goed gaat aflopen?

Dit sterke verhaal is een prachtig materiaal om te verfilmen maar Machine Gun Preacher is helaas geen topfilm. De gedaanteverwisseling van Sam van low-life naar wereldverbeteraar is te gekunsteld om waarachtig te zijn. Hierdoor boet de film veel aan geloofwaardigheid in. Wat meer psyhologische diepgang had soelaas kunnen brengen. Een film over dezelfde thema's die toont hoe het wel kan is Blood Diamond van Edward Zwick, een wervelende actiefilm met Leonardo Di Caprio en Djimon Hounsou.


 

13:09 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

18-09-12

Take Shelter

 Deze knappe en ingetogen prent dompelt je onder in het waanzinnig universum van Curtis La Forche, een door apocaplyptische angstvisioenen geplaagde modelburger.Take Shelter is een ijzersterke film die baadt in een soort van sinistere sfeer waar je niet vrolijk van wordt. In de magisch-realistische toon zet de regisseur je constant op het verkeerde spoor door te spelen met de grens tussen realiteit en fictie.

De schichtige Curtis, een voorbeeldige vader en echtgenoot, werkt op een boorfirma. Vaak wordt hij midden in de nacht wakker door vreselijke nachtmerries. Zijn leven wordt ondraaglijk wanneer hij ook overdag visioenen krijgt van tornado's en stormen. Vast overtuigd dat de ondergang van de wereld nabij is gaat hij als een bezetene gaat hij aan de slag om een schuilkelder te bouwen.Dit vreemde gedrag baart iedereen zorgen. Hij vervreemdt steeds meer van zijn gezin en raakt het spoort compleet bijster wanneer hij zijn job verliest.

 Is Curtis genetisch voorbestemd om in de voestporen van zijn moeder te treden? De regisseur laat de vraag onbeantwoord of hij lijdt aan paranoïde schizofrenie of daarentegen begiftigd is met een zesde zintuig. Dit element zet regisseur Jeff Nichols extra in de verf door zijn geniale visuele aanpak met een rijkgeschakeerd kleurenpalet. De excentrieke Michael Shannon-die we onder meer kennen van zijn rol als onversaagde flik Nelson Van Alden in Boardwalk Empire- zet een verbluffende vertolking neer. Van hem gaan we zeker nog horen. De rol is als het ware op zijn fragiele lijf geschreven.


 

12:54 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

A Marine Story

 

A Marine Story is een naast een erg conventioneel drama over de moeizaame coming out van een vrouw tevens een sneer aan het adres van de hypocrisie in het Amerikaanse leger. Van 1993 tot 2010 gold immers, als een soort compromis tussen de reactionaire en progressieve geluiden in de samenleving, in het leger de regel don't ask don't tell. Niets mis mee als je andersgeaard bent, alleen je mag het niet openbaar tonen. Als gevolg van deze regelrechte discriminatie onstond er een heksenjacht waardoor duizenden ontslagen vielen.

 Het verhaal gaat als volgt. De moedige Alexandra slaagt er in er om het tot drilsergeant te schoppen in het elitikorps van de marine- ondanks het machismo en haar zorgvuldig bewaard geheim. Er komen barsten in het pantser van deze harde tante wanneer ze verplicht moet afzwaaien.Uit pikante foto's die uitlekken blijkt dat  niet alleen dat het ze het niet nauw neemt met de huwelijkse trouw maar tevens de Griekse beginselen genegen is.

 Ze keert terug naar roots in Californië waar ze op heel wat vijandigheid wordt onthaald door de lokale Rednecks. Haar leven krijgt een verrrassende wending wanneer ze de kans krijgt om het leven van Saffron, een getroubleerde crackhead, terug op rails te krijgen door haar klaar te stomen voor het marinekorops. So far so good, maar dan brengt haar eigen struggle met haar seksuele geaardheid haar weer in lastige papieren. Op de koop toe vervalt Saffron ook terug in haar oude gewoonten na een mislukt ingangsexamen wanneer ze terug in de armen valt van haar vriendje, een drugsrunner en ex-bajesklant. De film bevat zeker een aantal doorleefde scènes en evocaties van ruig geweld , maar iets  te weinig om de middelmaat te overstijgen. Het flauwe happy end is ook een afknapper.



 

 

 

12:50 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-09-12

A gang story

 Dat Franse misdaadfilms hot zijn is een understatement. Het smaakvolle tweeluik Mesrine L'ennemi Public n°1, over één van Frankrijks' meest notoire criminelen, spant daarbij de kroon. Tel daar nog succesvolle regisseurs bij als Jacques Audiard, die met films als Un Prophète en recent nog met De Rouille et d'Os veel lof oogstten. In de slipstream daarvan timmeren andere cineasten als Olivier Marchal naarstig aan de weg en pikken ze hun graantje mee. Les Lyonnais- ik verkies die titel boven de Engelse - is een poging tot neo-noir met referenties aan het werk van grootmeester Jean-Pierre Melville en portretteert een groep vileine criminelen die berucht waren als de bende van Lyon.

Via flashbacks krijgen we een inkijk op het crimineel verleden van Edmon Vidal en zijn trawanten. In de jaren 70 lieten ze een  onuitwisbaar crimineel spoor na in de na-oorloogse Franse politieke geschiedenis via spectaculaire hold-ups en bankovervalllen. De bende werd staatsvijand nummer 1. Momon, zoals hij liefkozend werd genoemd, was de onbetwiste leider van het zootje ongeregeld. Hij had het wereldje al 20 jaar geleden vaarwel gezegd totdat op een dag zijn grote jeugdvriend en partner-in-crime Serge in de penarie geraakt. Nostalgisch blikt hij terug op zijn jeugdjaren en staat hij voor een dilemma van formaat. Loyauteit aan je vrienden of familietrouw?

De regisseur slaagt er met deze vage impressie van deze misdadige subcultuur ten dele in om er een geloofwaardig werkstuk van te maken. Het deelt zijn donker timbre en sinistere sfeer met één van zijn vorige films, de psychologisce politiethriller MR 73 maar in deze laatste wordt op een hoger niveau geacteerd en krijgen de karakters meer reliëf. Kortom: een aardige film maar zeker niet zijn beste.


 

15:25 Gepost door Geert Bollen in Film/docu/tv | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |